Share
klik op foto om ze te vergroten
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
  • Omdat onderwijs voor elk kind belangrijk is
Hulpfonds CHILUMBA vzw
Er zijn 2 bezoekers online.
Verberg achtergrond

 

 

AANDACHT VEREIST!

Wanneer u deze tekst kan lezen, betekent dit dat JavaScript is uitgeschakeld of het wordt niet ondersteund door uw browser. Om deze website te kunnen weergeven dient JavaScript ingeschakeld te zijn!
Activeer JavaScript door de opties van uw browser te wijzigen, vervolgens probeert u opnieuw.

 
Nomaden in Malawi.

 

Met veel heimwee keek ik gisteren naar de reportage van Rudi Vranckx over ‘Nomaden in Malawi’ waar Bart Dereymaeker op zoek ging naar het project’Agogo’ (het koosnaampje van zijn vader in Malawi). Zowat tien jaar geleden ontmoette ik Lieven Dereymaeker op de eerste ‘Dag van de 4de Pijler’ in Brussel. Vermits er die dag slechts weinig 4de Pijlerorganisaties aanwezig waren die werkzaam waren in Malawi, lag het voor de hand dat wij elkaar hier leerden kennen. We wisselden beiden gegevens uit over onze jonge projecten , zodat ik mocht vernemen wat hij met zijn werk in Malawi wou bereiken. Zijn streefdoel was klaar en duidelijk : kansarme kinderen helpen met hun secundaire studies. Hij vertelde over zijn eerste student Robert, die de kans kreeg om automechanica te studeren en over enkele andere jongeren die hij de kans gaf om een beroep te leren, of hogere studies aan te vatten.

Ook bij een volgende ‘Dag van de 4de Pijler’ kwam ik Lieven tegen, maar echte verdere contacten bleven uit. Wel mocht ik later vernemen dat hij was overleden aan malaria, maar of de toekomst van zijn project gegarandeerd was wist ik niet. Tot wanneer ik gisteren de pakkende reportage bekeek op ‘Vranckx’ waar zijn zoon Bart op zoek ging naar het werk dat zijn vader in Malawi heeft opgestart. Hij besloot zijn verhaal met : “Hij heeft hier iets moois gedaan en heeft hier mensen geholpen. Ik ben daar fier op, maar ik kijk er eerder met trots naar dan met pijn”.

Alhoewel onze beide projecten niet dezelfde doelstellingen hebben zijn er toch ook gelijkenissen. Wanneer wij in 2006 ons ‘Hulpfonds Chilumba’ hebben opgestart zijn wij van niets begonnen en hebben samen met een groep vrijwilligers uit het dorp een private school begonnen vanaf de aankoop van een bouwperceel tot het bouwen van klaslokalen. Deze eerste fase heeft jaren geduurd, tot wij in 2012 een ‘full primary school’ klaar hadden. Vanaf dan konden wij ons meer toeleggen op de kwaliteit van het onderwijs en het aanschaffen van de nodige didactische middelen en schoolmeubilair. Eén van onze eerste vereisten was het aantal kinderen per klas te beperken tot hoogstens 50 kinderen. 200 kinderen in één klas, zoals we dat in de ‘Vranckx-reportage’ zagen, behoorde niet tot onze doelstellingen. Wel gratis onderwijs en extra hulp voor weeskinderen, werd onze volgende betrachting. En wanneer de Jezuïeten-gemeenschap in 2014 een nieuwe secundaire school in Malawi startte, was dat voor ons project een reden om onze studenten, die het 8ste leerjaar lager onderwijs succesvol beëindigden, de kans te geven hun middelbare studies aan te vatten. Gratis voor onze weeskinderen en slechts een kwart van de kosten voor de ouders van de andere studenten, werd voor ons project een nieuw en zwaar kostenitem. Maar het lukt ons tot op de dag van vandaag. Maar nu zijn we zover dat de eerste studenten weldra de ‘Loyola’ school zullen beëindigen en dat de meest succesvolle studenten hoger onderwijs willen aanvatten. Maar het betalen van deze studies zal ons hoogstens lukken voor enkelingen, want het kostenplaatje stijgt boven ons budget. Daar moeten we toch rekenen met een bedrag van enkele duizenden Euro’s per schooljaar per student. Het zou geweldig zijn moest de Vlaamse gemeenschap, die toch Malawi als één van zijn drie sponsorlanden heeft, ons daarbij kunnen helpen.